Türkçe | Turkish
24 senelik hayatımda kaç kere bana duygusal olduğum söylendi bilmiyorum. Dışarıdan elbette, ama kendi içimden gelen ve bana yetersiz olduğumu söyleyen sesleri susturmak için ne kadar çabaladığımı sayamam. Hayatımda kaç tane arkadaşımın kendisini bedeni ve romantik ilişkileri üzerinden tanımladığını ne yazık ki bilemiyorum. Görünen o ki, bu düşünceler bir anda oluşmamış ve yüzyıllardır devam ediyormuş.
Bazen, insan nerede olduğunu görünce sadece o anki pozisyonunu ve gelecekte başarmak istediği şeyleri düşünüyor; eskiden nerede olduğunu değil. Evet, 21. Yüzyılda kadın olmak çok zor. Kelimenin anlamını öğrendiğinden beri kendini feminist olarak tanımlayan benim için, şu anın zorluklarından bir süre için uzaklaşmak ve geçmişi düşünüp ben savaşmak zorunda kalmayayım diye sistemle savaşan kadınların varlığını fark etmek, Armine Nutting Gosling’in ve kız kardeşlerinin hikayesini duymak sonsuz bir mutluluk ve sonsuz bir savaş enerjisi verdi bana. Armine Nutting Gosling, bu öncülerden biriydi: 1909’da kendi oturma odasını Bayanlar Okuma Salonu’na dönüştüren bir öğretmendi ve böylece Newfoundland’daki kadınlara dünya gazetelerini okuma, argümanlarını güçlendirme ve seslerini duyurma cesareti kazandırdı. Kadınlar Franchise Ligi’nin başkanı olarak adanın ilk kitlesel dilekçe kampanyasını yönetti ve 1925’te kadınların nihayet oy hakkı kazandıklarını izledi; bu, kararlı taban hareketlerinin en eski engelleri bile yıkabileceğini kanıtladı.
Görüyorum ki bundan yüz yıl öncesinde yaşayan süfrajetler ve benim aramda çok büyük bir fark yokmuş. Onlara da kendilerini ve haklarını savundukları için çekici olmadıkları söylenmiş, onlar da susturulmaya çalışılmış, onlara da yalan söylenmiş ve çok zor hayatlar yaşamış. Bundan tam 100 sene önce, 1925’te benim şu an evim olarak gördüğüm Newfoundland’de oy kullanma hakları onlara bir ayrıcalık gibi görünmüş. Toplumun her alanında yer almalarına, Dünya Savaşı’nda savaşmalarına, sanatla, bilimle, dinle, ekonomiyle ilgilenmelerine rağmen en basit hak olan oy kullanma haklarına kavuşmak için 30 seneden fazla çabalamışlar. En sonunda haklarını almışlar tabii ki, ve aradan yüz yıl geçmesine rağmen onları kutlamaya devam etmek beni çok mutlu ediyor.
Elimizde oy verme hakkımızı tuttuğumuz için olmasa ne olacağını düşünmemiştim daha önce. Bir siyaset bilimci olarak kişisel olan her şeyin politik olduğunu biliyorum. Düşününce oy verme hakkına sahip olmamak sadece seçilememek değil, sözünün kıymetinin olmaması, var olmaya izin ama konuşmaya yasak olması demek. Oy veremediğin bir ülkede vatandaş olmak demek, erkeklerin kulübünde kadın olarak kendi haklarını savunmak demek. İşte tüm bunların arasında, bir grup kadın kalkıp hakları için savaşacak cesaret bulmuşlar. Onlara yerlerini bilmeleri gerektiği söylendiğinde, yerlerinin sosyal alanın hepsi olduğunu söyleyebilmişler. Doğrusu şu ki, benden çok daha cesur davranmışlar. Elbette her şey bir anda olmamış, hem dünyada hem Newfoundland’de süfrajetler yıllarca çabalamış, belki çabasının sonucunu almaya ömrü yetmemiş. İsmi bilinen bilinmeyen yüzlerce kadın, şu an o kadar normalleşmiş ki üzerine düşünmediğimiz bir şey başarmış.
Sanırım önemli olan, ayrıcalıklarından korkmaktan ziyade ayrıcalıklarını başkaları için, doğru olan için kullanmak. Çünkü Armine Gosling, Fanny McNeel and çok daha fazlası, toplumdaki pozisyonlarını sadece kendileri için değil, fabrikalarda çalışan, ev hanımı olan, ekmek pişiren kız kardeşleri için yaptı. İşte onların bu zaman zaman imkansız görünen ama başarıyla sonuçlanan çabalarını görünce, aynı şekilde hareket etme enerjisini kazanıyorum içimde. Elimdeki imkanlar her neyse, şu an çözülmesi imkansız gibi görünen sorunların bir gün çözüleceğini bilerek hareket etmek ve asla vazgeçmemek gücünü içimde tuttuğumu fark ediyorum.
Bu hikayede umut verici bir şeyler var. Bendeyse neden olduğunu anlamadığım bir duygusallık, bir umut ve biraz da umutsuzluk var. Çünkü genç bir kadın olarak, bir göçmen olarak, bir öğrenci, bir yabancı olarak bu dünyada bulunmak bazen çok zor. Bazen aynaya bakıp toplumsal beklentilerden uzaklaşmak çok zor, bazen kendim olmak çok zor. Tanıdığım onlarca muhteşem kadının, tanımadığım binlerce kadının hayatı çok zor. Tek başına bir kadın olarak, göçmen olarak, öğrenci ve yabancı olarak sistemle savaşmak çok zor. Ancak süfrajetlerin hikayesi çok da umut verici. Çünkü biliyorum ki kalbimiz doğru amaçla dolu oldukça ve çevremizde bize destek olacak insanlar oldukça hiçbir yol geçilmez değil ve hiçbir şey imkansız değil. Doğru yolda olduğumuz sürece doğruya ulaşmamız imkansız değil. Yaşadığımız dünyayı sadece kendimiz değil, üstünde yaşayan her şey ve binlerce farklı geçmişten gelen herkes için yaşanır yapmak imkansız değil. Umutlu olmak mümkün.
Bazen, insan nerede olduğunu görünce sadece o anki pozisyonunu ve gelecekte başarmak istediği şeyleri düşünüyor; eskiden nerede olduğunu değil. Evet, 21. Yüzyılda kadın olmak çok zor. Kelimenin anlamını öğrendiğinden beri kendini feminist olarak tanımlayan benim için, şu anın zorluklarından bir süre için uzaklaşmak ve geçmişi düşünüp ben savaşmak zorunda kalmayayım diye sistemle savaşan kadınların varlığını fark etmek, Armine Nutting Gosling’in ve kız kardeşlerinin hikayesini duymak sonsuz bir mutluluk ve sonsuz bir savaş enerjisi verdi bana. Armine Nutting Gosling, bu öncülerden biriydi: 1909’da kendi oturma odasını Bayanlar Okuma Salonu’na dönüştüren bir öğretmendi ve böylece Newfoundland’daki kadınlara dünya gazetelerini okuma, argümanlarını güçlendirme ve seslerini duyurma cesareti kazandırdı. Kadınlar Franchise Ligi’nin başkanı olarak adanın ilk kitlesel dilekçe kampanyasını yönetti ve 1925’te kadınların nihayet oy hakkı kazandıklarını izledi; bu, kararlı taban hareketlerinin en eski engelleri bile yıkabileceğini kanıtladı.
Görüyorum ki bundan yüz yıl öncesinde yaşayan süfrajetler ve benim aramda çok büyük bir fark yokmuş. Onlara da kendilerini ve haklarını savundukları için çekici olmadıkları söylenmiş, onlar da susturulmaya çalışılmış, onlara da yalan söylenmiş ve çok zor hayatlar yaşamış. Bundan tam 100 sene önce, 1925’te benim şu an evim olarak gördüğüm Newfoundland’de oy kullanma hakları onlara bir ayrıcalık gibi görünmüş. Toplumun her alanında yer almalarına, Dünya Savaşı’nda savaşmalarına, sanatla, bilimle, dinle, ekonomiyle ilgilenmelerine rağmen en basit hak olan oy kullanma haklarına kavuşmak için 30 seneden fazla çabalamışlar. En sonunda haklarını almışlar tabii ki, ve aradan yüz yıl geçmesine rağmen onları kutlamaya devam etmek beni çok mutlu ediyor.
Elimizde oy verme hakkımızı tuttuğumuz için olmasa ne olacağını düşünmemiştim daha önce. Bir siyaset bilimci olarak kişisel olan her şeyin politik olduğunu biliyorum. Düşününce oy verme hakkına sahip olmamak sadece seçilememek değil, sözünün kıymetinin olmaması, var olmaya izin ama konuşmaya yasak olması demek. Oy veremediğin bir ülkede vatandaş olmak demek, erkeklerin kulübünde kadın olarak kendi haklarını savunmak demek. İşte tüm bunların arasında, bir grup kadın kalkıp hakları için savaşacak cesaret bulmuşlar. Onlara yerlerini bilmeleri gerektiği söylendiğinde, yerlerinin sosyal alanın hepsi olduğunu söyleyebilmişler. Doğrusu şu ki, benden çok daha cesur davranmışlar. Elbette her şey bir anda olmamış, hem dünyada hem Newfoundland’de süfrajetler yıllarca çabalamış, belki çabasının sonucunu almaya ömrü yetmemiş. İsmi bilinen bilinmeyen yüzlerce kadın, şu an o kadar normalleşmiş ki üzerine düşünmediğimiz bir şey başarmış.
Sanırım önemli olan, ayrıcalıklarından korkmaktan ziyade ayrıcalıklarını başkaları için, doğru olan için kullanmak. Çünkü Armine Gosling, Fanny McNeel and çok daha fazlası, toplumdaki pozisyonlarını sadece kendileri için değil, fabrikalarda çalışan, ev hanımı olan, ekmek pişiren kız kardeşleri için yaptı. İşte onların bu zaman zaman imkansız görünen ama başarıyla sonuçlanan çabalarını görünce, aynı şekilde hareket etme enerjisini kazanıyorum içimde. Elimdeki imkanlar her neyse, şu an çözülmesi imkansız gibi görünen sorunların bir gün çözüleceğini bilerek hareket etmek ve asla vazgeçmemek gücünü içimde tuttuğumu fark ediyorum.
Bu hikayede umut verici bir şeyler var. Bendeyse neden olduğunu anlamadığım bir duygusallık, bir umut ve biraz da umutsuzluk var. Çünkü genç bir kadın olarak, bir göçmen olarak, bir öğrenci, bir yabancı olarak bu dünyada bulunmak bazen çok zor. Bazen aynaya bakıp toplumsal beklentilerden uzaklaşmak çok zor, bazen kendim olmak çok zor. Tanıdığım onlarca muhteşem kadının, tanımadığım binlerce kadının hayatı çok zor. Tek başına bir kadın olarak, göçmen olarak, öğrenci ve yabancı olarak sistemle savaşmak çok zor. Ancak süfrajetlerin hikayesi çok da umut verici. Çünkü biliyorum ki kalbimiz doğru amaçla dolu oldukça ve çevremizde bize destek olacak insanlar oldukça hiçbir yol geçilmez değil ve hiçbir şey imkansız değil. Doğru yolda olduğumuz sürece doğruya ulaşmamız imkansız değil. Yaşadığımız dünyayı sadece kendimiz değil, üstünde yaşayan her şey ve binlerce farklı geçmişten gelen herkes için yaşanır yapmak imkansız değil. Umutlu olmak mümkün.
Of the 24 years I have been alive, I cannot count how many times I was told I am emotional.
I of course heard it from the outside, however I cannot reckon how many times have I tried to stop the loud noise in myself that told me I wasn’t enough.
I unfortunately cannot count how many friends I have that define themselves over their bodies or relationships.
It seems like this did not happen overnight and has been going on for centuries.
Sometimes, when you know where you are, you can only see your position at that moment, and the things you want to achieve in the future, and do not think about where you were before.
I mean of course, being a woman in the 21st century is so hard.
For someone like myself, who has been defining herself as a feminist since the moment she learned what that word means, it gives me so much pleasure to get away from the hardships of today and reflect on the past.
To see that there were amazing women who fought with the system so that I do not have to, to hear the story of Armine Nutting Gosling and her sisters - this gives me an unlimited happiness and energy to keep on fighting.
Armine Nutting Gosling was one of those trailblazers: a schoolteacher who turned her own living room into the Ladies’ Reading Room in 1909, giving women across Newfoundland a space to read the world’s newspapers, sharpen their arguments, and build the courage to speak up.
As President of the Women’s Franchise League she then led the island’s first mass petition, and on April 3, 1925, watched women finally win the vote, proving that steady, grassroots conviction can topple the oldest barriers.
Apparently, there weren’t big differences between myself and the suffragists that lived a century ago.
They were also told they were “unsexed” because they defended themselves and their rights; they were silenced, lied to, and lived very hard lives.
Exactly 100 years ago from now, in 1925, in where I now see as home, Newfoundland, the right to vote seemed like a privilege to them.
Even though they were in all aspects of life, even though they fought in the World Wars, they were interested in the arts, sports, religion, economy; the needed to struggle for over 30 years to gain the simplest right of voting.
Of course they got their rights, and even though it has been a century since that happened, I am so happy to continue to celebrate them still.
Given that I hold the right to vote, I never really thought about it before. As a political scientist, I know that private is political.
And when I think about it, not having the right to vote does not only mean not being able to be elected; it means your word is worth nothing, it means being welcome to attend but not to speak.
In a country where you are a citizen, it means being a woman trying to stick up for yourself in a men’s club.
In the middle of all of this, a group of women found the courage to fight for themselves.
When they were told they needed to know their place in society, they answered with their place being everywhere in the social space.
To be honest, they were more courageous than I am.
Of course this did not happen overnight.
All around the world and in Newfoundland, the suffragists worked for years - some of them unfortunately could not see the days where they earned their rights.
Hundreds of women, with or without their names being known, succeeded in achieving something that is now so normal that we do not even think about it.
I think what matters is, instead of being afraid of your privileges, to use them for others, for the right thing.
Because Armine Gosling, Fanny McNeil and so many more, used the positions they had in the society not only for themselves but for the ones working at the factories, housewives, and their sisters who made bread.
And when I see this endless effort that sometimes seemed impossible but have succeeded, I gain the energy to do the same.
I hold the power to never give up on things that seem impossible now but will be one day, with whatever opportunities I have.
There is something in this story that gives hope.
For some reason that I don’t understand, there is that sentimentality and hope, combined with hopelessness in me.
Because being a young woman, an immigrant, a student, an outsider is so hard in this world.
Sometimes it is so hard to look at the mirror and not feel what the society told you to feel.
The lives of tens of amazing women I know and thousands of that I don’ know are just so hard.
It is so hard to fight the system as being a young woman, an immigrant, a student, and an outsider.
However, the story of the suffragists is so hopeful.
Because I know that when our hearts are filled with the right aim, and people that support us, no road is unpassable and nothing is impossible.
As long as we are on the right path, it is not impossible to find the rights.
It is not impossible to make the world we live in a beautiful place for not only us but also for everything and everyone from thousands of different backgrounds.
To hope is possible.
I of course heard it from the outside, however I cannot reckon how many times have I tried to stop the loud noise in myself that told me I wasn’t enough.
I unfortunately cannot count how many friends I have that define themselves over their bodies or relationships.
It seems like this did not happen overnight and has been going on for centuries.
Sometimes, when you know where you are, you can only see your position at that moment, and the things you want to achieve in the future, and do not think about where you were before.
I mean of course, being a woman in the 21st century is so hard.
For someone like myself, who has been defining herself as a feminist since the moment she learned what that word means, it gives me so much pleasure to get away from the hardships of today and reflect on the past.
To see that there were amazing women who fought with the system so that I do not have to, to hear the story of Armine Nutting Gosling and her sisters - this gives me an unlimited happiness and energy to keep on fighting.
Armine Nutting Gosling was one of those trailblazers: a schoolteacher who turned her own living room into the Ladies’ Reading Room in 1909, giving women across Newfoundland a space to read the world’s newspapers, sharpen their arguments, and build the courage to speak up.
As President of the Women’s Franchise League she then led the island’s first mass petition, and on April 3, 1925, watched women finally win the vote, proving that steady, grassroots conviction can topple the oldest barriers.
Apparently, there weren’t big differences between myself and the suffragists that lived a century ago.
They were also told they were “unsexed” because they defended themselves and their rights; they were silenced, lied to, and lived very hard lives.
Exactly 100 years ago from now, in 1925, in where I now see as home, Newfoundland, the right to vote seemed like a privilege to them.
Even though they were in all aspects of life, even though they fought in the World Wars, they were interested in the arts, sports, religion, economy; the needed to struggle for over 30 years to gain the simplest right of voting.
Of course they got their rights, and even though it has been a century since that happened, I am so happy to continue to celebrate them still.
Given that I hold the right to vote, I never really thought about it before. As a political scientist, I know that private is political.
And when I think about it, not having the right to vote does not only mean not being able to be elected; it means your word is worth nothing, it means being welcome to attend but not to speak.
In a country where you are a citizen, it means being a woman trying to stick up for yourself in a men’s club.
In the middle of all of this, a group of women found the courage to fight for themselves.
When they were told they needed to know their place in society, they answered with their place being everywhere in the social space.
To be honest, they were more courageous than I am.
Of course this did not happen overnight.
All around the world and in Newfoundland, the suffragists worked for years - some of them unfortunately could not see the days where they earned their rights.
Hundreds of women, with or without their names being known, succeeded in achieving something that is now so normal that we do not even think about it.
I think what matters is, instead of being afraid of your privileges, to use them for others, for the right thing.
Because Armine Gosling, Fanny McNeil and so many more, used the positions they had in the society not only for themselves but for the ones working at the factories, housewives, and their sisters who made bread.
And when I see this endless effort that sometimes seemed impossible but have succeeded, I gain the energy to do the same.
I hold the power to never give up on things that seem impossible now but will be one day, with whatever opportunities I have.
There is something in this story that gives hope.
For some reason that I don’t understand, there is that sentimentality and hope, combined with hopelessness in me.
Because being a young woman, an immigrant, a student, an outsider is so hard in this world.
Sometimes it is so hard to look at the mirror and not feel what the society told you to feel.
The lives of tens of amazing women I know and thousands of that I don’ know are just so hard.
It is so hard to fight the system as being a young woman, an immigrant, a student, and an outsider.
However, the story of the suffragists is so hopeful.
Because I know that when our hearts are filled with the right aim, and people that support us, no road is unpassable and nothing is impossible.
As long as we are on the right path, it is not impossible to find the rights.
It is not impossible to make the world we live in a beautiful place for not only us but also for everything and everyone from thousands of different backgrounds.
To hope is possible.
Asude Kaplan (she/her)
Asude Kaplan is Turkish national and a graduate student at Memorial University of Newfoundland. She focuses on political science and political culture.
Asude Kaplan is Turkish national and a graduate student at Memorial University of Newfoundland. She focuses on political science and political culture.
